W światłowodach wykorzystuje się całkowite wewnętrzne odbicie, aby "uwięzić" światło w rdzeniu i umożliwić jego propagację na duże odległości. Rdzeń ma większy współczynnik załamania niż płaszcz, więc gdy promień dociera do granicy rdzeń–płaszcz pod odpowiednio dużym kątem, nie przechodzi do płaszcza, tylko odbija się z powrotem do rdzenia. Powtarzające się odbicia sprawiają, że energia optyczna jest prowadzona wzdłuż włókna.
Odpowiedź "Rozszczepienia promieni." jest niepoprawna, bo rozszczepienie (dyspersja pryzmatyczna) dotyczy rozdzielania światła na składowe barwne w ośrodku o zależnym od długości fali współczynniku załamania. To zjawisko nie stanowi podstawowego mechanizmu prowadzenia światła w światłowodzie.
Odpowiedź "Załamania promieni." również nie opisuje istoty działania światłowodu. Załamanie zachodzi na wejściu do światłowodu i na granicy ośrodków, ale samo w sobie nie zapewnia prowadzenia promieni w rdzeniu. Kluczowe jest to, że po spełnieniu warunku kąta granicznego promień nie ulega załamaniu do płaszcza, tylko odbija się całkowicie.
Odpowiedź "Częściowego odbicia przy załamaniu." jest myląca: częściowe odbicie występuje przy większości kątów padania, ale w światłowodzie potrzebujemy sytuacji, w której transmisja do płaszcza zanika (w idealnym opisie), czyli zachodzi odbicie całkowite. W praktyce straty mogą się pojawić (zgięcia, niedoskonałości), jednak zasada działania pozostaje związana z całkowitym wewnętrznym odbiciem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się światłowód, rdzeń i płaszcz, najczęściej chodzi o warunek nrdzenia > npłaszcza oraz o kąt graniczny, czyli właśnie całkowite wewnętrzne odbicie.
