Rezystancja zastępcza widziana z zacisków A–B to taka pojedyncza rezystancja, która "zastępuje" cały układ rezystorów i daje ten sam związek napięcia do prądu: Rz = UAB / IAB.
W praktyce w zadaniach egzaminacyjnych robi się to przez upraszczanie obwodu (redukcję):
- Krok 1: wyszukaj fragmenty połączone szeregowo (prąd płynie przez nie jeden po drugim, a węzeł między nimi nie ma innych odgałęzień). Dla szeregu sumuje się rezystancje.
- Krok 2: wyszukaj fragmenty połączone równolegle (oba elementy są wpięte do tych samych dwóch węzłów). Dla równoległego stosuje się zależność z sumą odwrotności.
- Krok 3: po każdej redukcji przerysuj uproszczony schemat (nawet szkicowo), aby nie zgubić węzłów A i B.
- Krok 4: jeśli na rysunku występują gałęzie symetryczne lub elementy zwierające fragment obwodu, uwzględnij to przed liczeniem – często pozwala to ominąć bardziej złożone metody.
Po wykonaniu tych redukcji dla układu przedstawionego na rysunku otrzymuje się końcowo pojedynczą rezystancję równoważną 1 Ω.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wartość 0 Ω oznaczałaby idealne zwarcie między A i B (brak jakichkolwiek rezystorów "na drodze" prądu), co nie odpowiada typowemu układowi z rezystorami. Wartości 2 Ω i 4 Ω są typowe dla sytuacji, gdy błędnie potraktuje się część gałęzi jako szereg lub pominie jedną z redukcji równoległych, przez co wynik sztucznie rośnie.
Wskazówka egzaminacyjna: przed obliczeniami oznacz węzły i sprawdź, czy na pewno elementy, które sumujesz, są faktycznie szeregowe, a elementy, które liczysz jako równoległe, mają wspólne oba końce.
