W niwelacji geometrycznej często korzysta się z metody wysokości instrumentu (zwanej też wysokością osi celowej). Jej idea jest prosta: najpierw znasz wysokość osi celowej Hc, a następnie z odczytu na łacie wyznaczasz wysokość (rzędną) badanego punktu.
Odczyt s wykonany kreską środkową lunety niwelatora jest wartością, o jaką punkt "leży" poniżej osi celowej. Dlatego, aby otrzymać rzędną punktu (tu: pokrywy studzienki), stosuje się zależność:
Hp = Hc − s
Podstawienie danych:
Obliczenie krok po kroku:
Hp = 202,21 m − 1,140 m = 201,070 m, czyli po zaokrągleniu do 0,01 m: 201,07 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Warianty bliskie 202 m wynikają zwykle z pomyłki rachunkowej (np. odjęcia 0,140 zamiast 1,140) albo z niepoprawnego założenia, że odczyt należy dodać. Wariant powyżej 203 m odpowiada typowemu błędowi znaku (dodawanie zamiast odejmowania) oraz intuicji "większy wynik = wyżej", która w tym układzie danych nie ma uzasadnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź sens wyniku. Skoro odczyt na łacie s jest dodatni, to Hp musi być mniejsze od Hc. To szybka kontrola poprawności bez liczenia od nowa.