Poślizg s w silniku indukcyjnym (asynchronicznym) opisuje, o ile prędkość wirnika jest mniejsza od prędkości pola wirującego stojana. Jest to wielkość bezwymiarowa, najczęściej podawana jako ułamek (np. 0,027) lub w procentach (np. 2,7%).
Definicja poślizgu ma postać:
s = (nS − nN) / nS
- nS – prędkość synchroniczna (zależna od częstotliwości zasilania i liczby biegunów),
- nN – prędkość znamionowa silnika (odczytana z tabliczki znamionowej).
W praktyce egzaminacyjnej kluczowe są dwa kroki: najpierw wyznaczyć/odczytać nN z tabliczki, a następnie obliczyć nS na podstawie parametrów zasilania i konstrukcji (liczby biegunów). Dopiero potem podstawia się wartości do wzoru i wykonuje obliczenie.
Odpowiedź "0,027" jest zgodna z typową wielkością poślizgu znamionowego dla silników klatkowych przy pracy znamionowej (zwykle kilka procent). To także spójne z interpretacją fizyczną: wirnik nie może osiągnąć dokładnie nS, bo do wytworzenia momentu potrzebny jest poślizg.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- "0,27" oznaczałoby 27% poślizgu, co przy pracy znamionowej byłoby nietypowo duże i zwykle wskazywałoby na poważne przeciążenie albo stan bliski rozruchu.
- "0,73" (73%) i "0,97" (97%) odpowiadałyby sytuacjom skrajnym, praktycznie niezgodnym z normalną pracą ustaloną silnika; wartości bliskie 1 pojawiają się przy zatrzymanym wirniku (rozruch), a nie jako poślizg znamionowy.
Wskazówka do zadań: po obliczeniu zawsze sprawdź "sens fizyczny" wyniku. Dla silnika pracującego znamionowo poślizg powinien wyjść mały (zwykle kilka procent), a nie kilkadziesiąt czy prawie 100%.