Zużycie tkaniny oblicza się, łącząc warunek układu wykroju z prostym rachunkiem długości i zapasów. W zadaniu kluczowe są dane: szerokość tkaniny 90 cm, obwód bioder 104 cm oraz długość spódnicy 70 cm.
Krok 1: decyzja o układzie wykroju
Największym wymiarem ograniczającym ułożenie elementów jest obwód bioder (104 cm). Ponieważ 104 cm > 90 cm, przodu i tyłu spódnicy nie da się ułożyć obok siebie na jednej szerokości materiału. Trzeba zastosować układ wzdłużny: dwa elementy jeden pod drugim.
Krok 2: obliczenie podstawowej długości
Skoro potrzebne są dwa elementy wzdłuż materiału, bazowe zużycie wynosi:
2 × długość spódnicy = 2 × 70 cm = 140 cm.
Krok 3: doliczenie zapasów technologicznych
Do wartości bazowej należy doliczyć zapasy niezbędne do wykonania wyrobu: na szwy (np. boczne), podłożenie dołu oraz element pasa. W typowej praktyce daje to łącznie ok. 14 cm zapasu, więc 140 cm + 14 cm = 154 cm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 70 cm – to sama długość spódnicy, bez uwzględnienia, że trzeba skroić przód i tył oraz dodać zapasy.
- 74 cm – to mylenie zużycia materiału z obwodem talii z tabeli pomiarów; ten wymiar nie jest długością materiału potrzebną do krojenia.
- 104 cm – to obwód bioder; jest używany do decyzji o układzie na szerokości tkaniny, ale sam w sobie nie jest zużyciem tkaniny w centymetrach długości.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw porównaj największy obwód (zwykle biodra) z szerokością tkaniny. To rozstrzyga, czy zużycie to jedna długość wyrobu, czy dwie długości + zapasy.
