Pojęcie zastępczej mocy promieniowej źródła izotropowego (EIRP) opisuje, jaką moc musiałaby promieniować idealna antena izotropowa, aby w kierunku największego promieniowania uzyskać taki sam efekt jak rzeczywisty nadajnik z rzeczywistą anteną i stratami w torze.
W ujęciu logarytmicznym (najczęściej spotykanym w telekomunikacji) zależność ma postać:
EIRP[dBm] = Pt[dBm] + G[dBi] − L[dB], gdzie Pt to moc doprowadzona do toru nadawczego, G to zysk anteny względem izotropowej (dBi), a L to tłumienność kabla i złączy. To dokładnie odpowiada opisowi w pytaniu: iloczyn (w skali liniowej) zysku izotropowego i mocy wejściowej, z uwzględnieniem strat kabla.
Odpowiedź "kierunkowością" jest niepoprawna, bo kierunkowość (directivity) jest parametrem opisującym koncentrację promieniowania anteny (porównanie maksimum do średniego promieniowania) i nie zależy od tego, jaka moc jest doprowadzona ani jakie są straty kabla.
Odpowiedź "sprawnością anteny" dotyczy tego, jaka część mocy doprowadzonej do anteny zamienia się na promieniowanie, a jaka na straty (np. cieplne). To inny aspekt niż moc "zastępcza" w odniesieniu do anteny izotropowej.
Odpowiedź "zyskiem energetycznym anteny izotropowej" także nie pasuje: antena izotropowa jest punktem odniesienia (0 dBi), a sam "zysk" nie uwzględnia mocy nadajnika i strat w kablu. W praktyce przy zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać: jeśli w definicji pojawia się jednocześnie moc nadajnika, zysk w dBi i straty w dB, to chodzi o EIRP (element bilansu łącza).
