Indukcyjność własna cewki, oznaczana zwykle literą L, opisuje związek między napięciem indukowanym a szybkością zmian prądu w obwodzie. W praktyce oznacza to, że cewka "przeciwdziała" nagłym zmianom prądu, a w układach pojazdów zjawiska te pojawiają się m.in. w przetwornicach, filtrach, przekaźnikach, cewkach zapłonowych czy elementach EMC.
Jednostką indukcyjności w układzie SI jest henr (H). Jest to jednostka pochodna, spójna z jednostkami napięcia, prądu i czasu (w ujęciu szkolnym często podaje się zależność typu: 1 H = 1 V·s/A). Dlatego odpowiedź "henrach [H]" wskazuje prawidłową jednostkę indukcyjności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- omach [Ω] – om jest jednostką rezystancji (oporu elektrycznego) elementów takich jak rezystory lub oporność przewodów. Nie opisuje zjawisk indukcyjnych.
- faradach [F] – farad jest jednostką pojemności, czyli zdolności do gromadzenia ładunku w polu elektrycznym (kondensatory). Częsty błąd wynika z mylenia L i C jako parametrów elementów biernych.
- weberach [Wb] – weber jest jednostką strumienia magnetycznego. Choć strumień jest pojęciem magnetycznym i wiąże się z cewkami, nie jest tym samym co indukcyjność. Indukcyjność opisuje właściwość elementu/obwodu, a weber opisuje "ile" pola magnetycznego (strumienia) przenika powierzchnię.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "indukcyjność" (L), automatycznie kojarz ją z jednostką H. Jeśli jest "pojemność" (C) → F, a "opór" (R) → Ω. To pomaga szybko odsiać typowe dystraktory.
