W archiwistyce nazwy inwentarzy opisują przede wszystkim zakres i cel ewidencji. Gdy pytanie dotyczy informacji o wszystkich jednostkach archiwalnych danego zespołu, które mogą być przechowywane w różnych archiwach, chodzi o ujęcie pełne, niezależne od aktualnego miejsca przechowywania poszczególnych części.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "idealnym". Inwentarz idealny ma charakter koncepcyjny: wskazuje, jaki jest (lub powinien być) kompletny skład zespołu jako całości, nawet jeśli zespół jest rozproszony. Taka pomoc informacyjna wspiera kwerendy, pozwala ustalić, że część materiałów znajduje się gdzie indziej, oraz ułatwia planowanie udostępniania i opracowania.
Pozostałe propozycje są mylące z różnych powodów:
- "realnym" można kojarzyć z ewidencją stanu faktycznego zasobu w konkretnym archiwum. Jeśli część jednostek znajduje się w innych instytucjach, opis "realny" w jednym miejscu nie obejmie "wszystkich" elementów zespołu rozproszonego.
- "analitycznym" sugeruje inny aspekt: stopień szczegółowości opisu (bardziej szczegółowy, rozbudowany), a nie koniecznie ujęcie całego zespołu w skali wielu archiwów.
- "sumarycznym" odnosi się raczej do opisu zbiorczego/ogólnego. To pojęcie może pasować do poziomu skrótu, ale nie rozstrzyga kluczowego warunku z pytania: kompletności zespołu mimo przechowywania w różnych archiwach.
W praktyce egzaminacyjnej warto zwracać uwagę na frazę "w różnych archiwach" — to sygnał, że chodzi o narzędzie opisujące całość zespołu ponad granicami jednego zasobu.
