Rysunek wykonawczy służy do wytworzenia pojedynczej części, dlatego musi zawierać komplet informacji potrzebnych technologowi i wykonawcy. Do takich informacji należą nie tylko wymiary i tolerancje, ale też wymagania dotyczące materiału, stanu powierzchni oraz parametry obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej (np. nawęglanie lub azotowanie, wymagana twardość po obróbce, ewentualnie wymagania dotyczące warstwy wierzchniej).
Odpowiedź "wykonawczy." jest poprawna, bo właśnie na tym typie rysunku umieszcza się zapisy technologiczne, które decydują o własnościach użytkowych detalu (np. odporności na zużycie dzięki warstwie nawęglonej). Bez takiej informacji warsztat nie wykona części zgodnie z wymaganiami.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu dokumentu:
- "montażowy." – rysunek montażowy pokazuje sposób złożenia elementów w wyrób, stosowane połączenia oraz informacje potrzebne do montażu. Nie jest podstawowym nośnikiem parametrów technologii wykonania każdej części.
- "złożeniowy." – rysunek złożeniowy (assembly) służy identyfikacji elementów zespołu (np. pozycje, zestawienie części) i relacji montażowych; nie zastępuje rysunków wykonawczych detali, na których podaje się wymagania obróbkowe.
- "schematyczny." – rysunek schematyczny jest uproszczonym przedstawieniem zasady działania/połączeń (np. układu), a nie dokumentacją technologiczną detalu, więc nie zawiera szczegółowych parametrów obróbki cieplno-chemicznej.
W praktyce: jeśli detal ma być np. nawęglany lub azotowany, informacja ta musi być jednoznacznie zapisana tam, gdzie powstaje część, czyli na rysunku wykonawczym.
