Inhibitor (w tym kontekście: inhibitor korozji) to substancja dodawana do cieczy roboczej po to, aby zmniejszyć szybkość procesów korozyjnych zachodzących na powierzchni metali. W praktyce chłodniczej dotyczy to szczególnie układów, w których krąży ciecz chłodząca (tzw. chłodziwo wtórne), np. roztwór glikolu lub solanka, mające kontakt z elementami instalacji: rurociągami, wymiennikami, armaturą.
Odpowiedź "ochrony przed korozją" jest poprawna, ponieważ właśnie ten cel realizują inhibitory: tworzą warstwę ochronną lub modyfikują środowisko (np. ograniczając agresywność korozyjną), dzięki czemu spada ryzyko ubytków materiału, nieszczelności i awarii.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych zjawisk:
- "ochrony przed przegrzaniem" – przegrzanie jest parametrem/stanem pracy układu (związanym z regulacją, przepływem, wymianą ciepła, czynnikiem chłodniczym), a nie efektem dodania inhibitora do cieczy.
- "zmiany temperatury skraplania" – temperatura skraplania wynika głównie z ciśnienia skraplania i właściwości czynnika chłodniczego oraz warunków oddawania ciepła w skraplaczu; inhibitor korozji nie służy do jej "ustawiania".
- "obniżenia temperatury parowania" – analogicznie, temperatura parowania zależy od ciśnienia parowania i warunków w parowniku, a nie od dodatku antykorozyjnego.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać rozróżnienie: dodatki chemiczne (jak inhibitory) dotyczą ochrony materiałów i stabilności cieczy, natomiast temperatury skraplania i parowania wynikają z termodynamiki oraz nastaw i stanu urządzeń.
