W układzie TT część przewodząca dostępna (np. obudowa urządzenia) jest połączona z uziomem instalacji, a punkt neutralny źródła zasilania ma własne uziemienie. Przy uszkodzeniu izolacji prąd uszkodzeniowy płynie przez uziemienia oraz ziemię, a poziom zagrożenia dla człowieka wiąże się z napięciem dotykowym pojawiającym się na obudowie względem ziemi.
Warunek bezpieczeństwa zapisuje się w postaci zależności między:
- RA – rezystancją uziemienia po stronie instalacji (tor ochronny wraz z uziomem),
- IA – prądem wyłączającym (takim, który powoduje zadziałanie zabezpieczenia w wymaganym czasie),
- UL – dopuszczalnym napięciem dotykowym w danych warunkach środowiskowych.
Iloczyn RA · IA ma wymiar napięcia i opisuje, jakie napięcie może pojawić się na częściach dostępnych, zanim zabezpieczenie zadziała. Aby ochrona była skuteczna, to przewidywane napięcie nie może przekroczyć wartości dopuszczalnej, dlatego poprawny jest warunek RA · IA ≤ UL.
Odpowiedzi z "≥ UL" są błędne, bo oznaczałyby dopuszczenie napięcia dotykowego co najmniej równego dopuszczalnemu (lub większego), czyli brak gwarancji bezpieczeństwa. Z kolei warianty z "2UL" wprowadzają arbitralny współczynnik 2: takie "podwajanie" nie wynika z samej definicji warunku i prowadziłoby do akceptowania zbyt dużego napięcia dotykowego.
W praktyce elektryk weryfikuje spełnienie warunku, zestawiając wynik pomiaru RA z parametrami zastosowanego zabezpieczenia (np. prądem zadziałania) oraz z dopuszczalnym UL dla danych warunków środowiskowych.
