W składzie tekstu (DTP) dąży się do tego, aby łamanie wierszy i akapitów było czytelne i estetyczne. Jednym z klasycznych problemów mikrotypografii jest pozostawienie na końcu wiersza jednoliterowego spójnika lub przyimka (np. "i", "a", "w", "z"). Takie zjawisko nazywa się "sierotą" i jest traktowane jako błąd składu.
Dlaczego to problem? Jednoliterowy wyraz na końcu wiersza:
- osłabia płynność czytania (oko "zatrzymuje się" na samotnej literze),
- pogarsza rytm typograficzny i optyczną równowagę wierszy,
- często wygląda jak przypadkowe "odklejenie" litery od reszty zdania.
W praktyce unika się tego przez zastosowanie spacji nierozdzielającej (twardej) między jednoliterowym wyrazem a następnym wyrazem, ewentualnie przez delikatne korekty łamania (np. korektę szerokości kolumny, tracking, ręczne łamanie wiersza).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ odnoszą się do innych błędów składu. Termin "wdowa" wiąże się z osamotnioną linią akapitu na granicy strony lub kolumny, a nie z pojedynczą literą na końcu wiersza. Określenie "bękart" bywa używane w kontekście niewłaściwego podziału akapitu (również na granicach łamu/strony), czyli dotyczy problemu na poziomie linii akapitu. Natomiast "szewc" nie jest standardowym określeniem jednoliterowego spójnika/przyimka na końcu wiersza.
Na egzaminie warto zapamiętać rozróżnienie: sierota dotyczy zwykle pojedynczej litery w wierszu, a wdowa/bękart odnoszą się do osamotnionych linii akapitu przy podziale na strony lub kolumny.
