Dobór rozdzielczości elementów bitmapowych zależy przede wszystkim od technologii druku, formatu oraz typowej odległości oglądania. W przypadku plakatu A1 (duży format) drukowanego na ploterze wielkoformatowym plik nie musi mieć tak wysokiej rozdzielczości jak prace przygotowywane pod offset oglądany z bliska.
Odpowiedź "250 dpi" jest właściwa, ponieważ mieści się w zalecanym dla plakatów A1 zakresie około 150–250 dpi. Taka rozdzielczość zwykle zapewnia pełną czytelność detali z dystansu typowego dla plakatu, a jednocześnie ogranicza rozmiar danych, co usprawnia przesyłanie pliku, rastrowanie (RIP) i sam proces produkcji.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieoptymalne?
- "200 dpi" bywa wystarczające, ale nie jest odpowiedzią najlepszą w sensie "optymalnej" jakości dla A1, gdy chcemy zachować większy zapas szczegółowości (np. drobna typografia, cienkie linie) bez skoku do wartości offsetowych.
- "150 dpi" to dolna granica często stosowana dla plakatów; przy części projektów (małe napisy, delikatne przejścia tonalne) może być zauważalnie słabsza, zwłaszcza przy oglądaniu z bliższej odległości.
- "100 dpi" bywa stosowane w jeszcze większych formatach lub tam, gdzie dystans oglądania jest duży, ale dla plakatu A1 może dać wrażenie zbyt miękkiego obrazu i pogorszyć czytelność detali.
Warto zapamiętać zasadę praktyczną: im większy format i większa odległość oglądania, tym niższa wymagana rozdzielczość. Częstym błędem jest przygotowanie A1 na ploter w "offsetowych" parametrach, co nie daje realnej poprawy jakości, a zwiększa wagę pliku i obciążenie produkcji.
