Impedancja wejściowa anteny (podobnie jak dowolnego elementu w obwodzie prądu przemiennego) jest wielkością ogólnie zespoloną i można ją zapisać jako:
Zwe = Rwe + jXwe,
gdzie Rwe to część rzeczywista (rezystancyjna), a Xwe to część urojona (reaktancyjna). Reaktancja opisuje efekt "magazynowania energii" w polu elektrycznym i magnetycznym, co w praktyce daje zachowanie podobne do pojemności lub indukcyjności.
Antenę nazywa się rezonansową w punkcie, w którym jej reaktancja wejściowa jest równa zero, czyli Xwe = 0. Wtedy:
Zwe = Rwe + j·0 = Rwe.
To właśnie uzasadnia, dlaczego równość Zwe = Rwe jest poprawną zależnością dla anteny pracującej w rezonansie.
Odpowiedzi typu "Zwe = 2Rwe", "Zwe = 3Rwe" oraz "Zwe = 4Rwe" nie wynikają z definicji rezonansu ani z ogólnego zapisu impedancji. Same wielokrotności rezystancji nie opisują warunku zaniku części urojonej (X=0) i nie stanowią uniwersalnej własności anten rezonansowych. Takie relacje mogłyby pojawić się jedynie w szczególnych układach dopasowujących lub transformujących impedancję, ale wtedy dotyczyłyby całego toru, a nie definicyjnej zależności Z i R w punkcie rezonansu anteny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "rezonans", sprawdź, czy chodzi o warunek X=0. Gdy część urojona znika, impedancja staje się równa swojej części rzeczywistej.
