Woltomierz można w uproszczeniu traktować jako rezystancję wewnętrzną RV, przez którą przy napięciu znamionowym Un płynie prąd pełnej skali (stały dla danego ustroju):
IFS = Un / RV
Dane: Un=100 V, RV=10 kΩ, więc IFS=100 V / 10 kΩ = 0,01 A (10 mA). Aby rozszerzyć zakres do 500 V, chcemy, by przy napięciu 500 V nadal płynął ten sam prąd pełnej skali (w przeciwnym razie miernik zostałby przeciążony albo nie wyskalowałby poprawnie).
Zatem wymagana rezystancja całkowita układu woltomierza z opornikiem szeregowym wynosi:
Rcałk = Umax / IFS = 500 V / 0,01 A = 50 kΩ
W połączeniu szeregowym rezystancje się sumują, więc:
Rcałk = RV + Rp, czyli Rp = 50 kΩ − 10 kΩ = 40 kΩ.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 20 kΩ dawałoby Rcałk=30 kΩ, a więc zakres wzrósłby tylko 3× (do ok. 300 V), nie do 500 V.
- 10 kΩ dawałoby Rcałk=20 kΩ, czyli 2× (do ok. 200 V).
- 50 kΩ dawałoby Rcałk=60 kΩ, a więc przy 500 V prąd byłby mniejszy niż pełnoskalowy; wskazanie nie odpowiadałoby właściwej skali (zaniżone odczyty).
Wskazówka egzaminacyjna: przy posobniku do woltomierza najprościej porównać stosunek napięć (tu 500/100=5) ze stosunkiem rezystancji całkowitych (też musi wyjść 5), a dopiero potem odjąć RV, aby dostać sam Rp.