W typowym układzie ze wzmacniaczem operacyjnym w konfiguracji odwracającej rezystor R1 jest w torze wejściowym, a R2 znajduje się w pętli ujemnego sprzężenia zwrotnego. Dla takiej konfiguracji (przy założeniu pracy w zakresie liniowym i idealizacji WO) wzmocnienie napięciowe opisuje zależność:
Av = Uwy/Uwe = -R2/R1
Znak minus informuje o odwróceniu fazy sygnału (na wyjściu pojawia się sygnał o przeciwnym znaku), natomiast wartości rezystorów dobiera się z modułu wzmocnienia.
Obliczenie jest więc bezpośrednie:
- Podstawiamy Av = -10 oraz R1 = 2 kΩ.
- Z równania: -10 = -R2/R1 wynika 10 = R2/R1.
- Stąd R2 = 10 · R1 = 10 · 2 kΩ = 20 kΩ.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Wartości w omach (Ω) są o trzy rzędy wielkości mniejsze niż w kiloomach (kΩ). Gdyby przyjąć "20 Ω", wzmocnienie wyniosłoby około -20/2000 = -0,01, czyli byłoby praktycznie tłumieniem, a nie wzmocnieniem -10. Z kolei "0,2 kΩ" oznacza 200 Ω, co dałoby -200/2000 = -0,1. Odpowiedzi z "0,2 Ω" są jeszcze bardziej skrajne i również prowadzą do niemal zerowego wzmocnienia. Klucz na egzaminie: najpierw wybierz właściwy wzór dla konfiguracji, potem kontroluj prefiksy jednostek (Ω vs kΩ) i rząd wielkości wyniku.