W doborze roślin do siedliska trzeba jednocześnie uwzględnić strukturę gleby (tu: gliniasta), odczyn (tu: wysokie pH, czyli odczyn zasadowy) oraz wilgotność (umiarkowana). Gleby gliniaste są zwykle cięższe, wolniej się nagrzewają i łatwiej ulegają zagęszczeniu, co ogranicza napowietrzenie korzeni. Rośliny, które dobrze znoszą takie warunki, muszą mieć odpowiednią tolerancję na okresowe pogorszenie stosunków powietrzno-wodnych.
Odpowiedź "Acer pseudoplatanus (klon jawor)" pasuje do kompletu warunków, ponieważ jest to gatunek o stosunkowo szerokiej amplitudzie ekologicznej. W praktyce nasadzeń jawor bywa oceniany jako drzewo dobrze radzące sobie na glebach dość żyznych i cięższych, a jednocześnie potrafiące rosnąć przy wyższym pH.
- "Fagus sylvatica (buk zwyczajny)" może rosnąć na glebach gliniastych, ale jest wrażliwszy na niekorzystne warunki glebowe (np. zastoje wody, silne zagęszczenie) i w doborze siedliskowym częściej wymaga stabilnych warunków "świeżych". Przy samym kryterium wysokiego pH wybór buka nie jest tak bezpieczny jak jaworu.
- "Picea abies (świerk pospolity)" w typowych zaleceniach siedliskowych częściej wiąże się z odczynem kwaśniejszym i gorzej znosi gleby ciężkie oraz zasadowe, co zwiększa ryzyko słabszego wzrostu i problemów fizjologicznych.
- "Betula pendula (brzoza brodawkowata)" jest gatunkiem pionierskim, dobrze znoszącym gleby lżejsze, uboższe i bardziej przepuszczalne; na ciężkiej glinie może mieć gorsze warunki powietrzne dla korzeni i zwykle nie jest najlepszym wyborem przy jednocześnie wysokim pH.
Na egzaminie warto zapamiętać praktyczną zasadę: im cięższa gleba i wyższe pH, tym częściej wybiera się gatunki tolerancyjne na zasadowość i gorszą przepuszczalność, a unika się tych, które wyraźnie preferują kwaśne, lekkie podłoża.
