Kontrolowanie kierunku wyrobiska korytarzowego w trakcie drążenia jest kluczowe, bo odchyłki narastają wraz z postępem robót: niewielki błąd na początku może po kilkudziesięciu lub kilkuset metrach skutkować dużym przesunięciem względem projektowanej osi. W praktyce kontrola kierunku ma kilka równoległych, powiązanych ze sobą celów.
Bezpieczeństwo pracowników jest jednym z głównych powodów. Prawidłowy przebieg wyrobiska wpływa na organizację pracy, możliwość bezpiecznego transportu, a także na to, czy roboty prowadzone są w przewidzianych warunkach geologiczno-górniczych. Nieplanowane odchyłki mogą zwiększać ryzyko kolizji z innymi wyrobiskami lub trudności w prowadzeniu robót towarzyszących.
Oszczędność czasu i zasobów wynika z ograniczenia robót korygujących. Gdy wyrobisko "ucieka" z kierunku, trzeba wykonywać korekty, dodatkowe pomiary, czasem przebudowy obudowy lub profilowanie trasy. To generuje koszty oraz opóźnienia, które w drążeniu są szczególnie dotkliwe, bo wpływają na cały harmonogram udostępniania złoża.
Możliwość prawidłowego połączenia z innymi wyrobiskami jest natomiast wymogiem techniczno-organizacyjnym sieci wyrobisk. Wyrobiska korytarzowe tworzą układ komunikacyjny i wentylacyjny; wiele z nich musi się zbić w zaplanowanych punktach. Kontrola kierunku zapewnia, że zbicie (połączenie) nastąpi w przewidzianym miejscu i z właściwą geometrią.
W konsekwencji wszystkie trzy wskazane efekty są uzasadnionymi celami kontroli kierunku. Odpowiedzi pojedyncze opisują tylko fragment problemu, natomiast odpowiedź "Wszystkie powyższe" obejmuje pełny sens praktyczny kontroli: bezpieczeństwo, efektywność oraz zgodność z projektem i siecią wyrobisk.
