Indywidualny plan wsparcia ma sens wtedy, gdy jest spersonalizowany. Oznacza to, że wynika z oceny tego, jak dana osoba funkcjonuje na co dzień, jakie ma trudności, jakie posiada zasoby (np. sprawność, wsparcie rodziny, motywację), a także jakie są jej cele i preferencje. Dlatego poprawne jest: "Zapewnienie, że plan jest dostosowany do indywidualnych potrzeb i możliwości osoby niepełnosprawnej."
Odpowiedź "Zapewnienie, że plan jest taki sam jak dla innych osób niepełnosprawnych." jest błędna, bo niepełnosprawność nie jest jednorodna. Dwie osoby z podobnym rozpoznaniem mogą mieć inne bariery, inne środowisko życia i inne priorytety. Kopiowanie planu grozi nietrafionymi działaniami (za trudnymi, za łatwymi albo niepotrzebnymi).
Odpowiedź "Zapewnienie, że plan jest skomplikowany i szczegółowy." także nie jest kluczowa. Plan powinien być na tyle szczegółowy, by dało się go realizować i monitorować, ale "skomplikowanie" samo w sobie nie zwiększa jakości. Zbyt rozbudowany plan bywa trudny do wdrożenia, zniechęca i utrudnia ocenę efektów.
Odpowiedź "Zapewnienie, że plan jest prosty i łatwy do wykonania." brzmi rozsądnie, ale jest wtórna wobec dopasowania. Plan może być prosty, jeśli to wystarcza, albo bardziej złożony, gdy sytuacja tego wymaga. Kryterium nadrzędnym pozostaje adekwatność do potrzeb i możliwości osoby.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "indywidualny plan", zwykle kluczem jest personalizacja: potrzeby, możliwości, cele, bezpieczeństwo i realistyczność działań.
