Monitorowanie i dokumentowanie przebiegu terapii zajęciowej pełni przede wszystkim funkcję klinicznej ewaluacji: pozwala sprawdzić, czy dobrane metody i aktywności rzeczywiście wspierają osiąganie celów terapeutycznych oraz czy u podopiecznego występują mierzalne lub obserwowalne zmiany. Odpowiedź "Ocena efektywności zastosowanych metod terapii" jest więc właściwa, bo bez stałej oceny efektów terapia może stać się rutyną, a nie świadomie prowadzonym procesem.
W praktyce zapisy z terapii pomagają m.in.:
- porównać stan i funkcjonowanie podopiecznego w czasie (trend postępów lub regresu),
- dostosować trudność zadań, rodzaj wsparcia, tempo pracy i cele,
- uzasadniać wybór interwencji na podstawie obserwacji, a nie intuicji,
- zapewnić ciągłość pracy, gdy terapię prowadzi inna osoba lub działa zespół.
Pozostałe propozycje są wtórne albo zbyt wąskie. "Zbieranie informacji do raportu dla dyrekcji" oraz "Zbieranie informacji do statystyk" mogą być ubocznym zastosowaniem danych z dokumentacji, ale nie stanowią najważniejszego celu procesu terapeutycznego. Skupienie na tych elementach przesuwa akcent z potrzeb podopiecznego na wymagania administracyjne.
"Kontrola postępów podopiecznego przez rodziców" również nie oddaje istoty: rodzina może być informowana o postępach, jednak monitorowanie i dokumentowanie to przede wszystkim narzędzie pracy terapeuty (i zespołu), służące ocenie skuteczności oddziaływań oraz planowaniu kolejnych kroków. Na egzaminie warto pamiętać: dokumentacja w terapii = ewaluacja i planowanie, a sprawozdawczość jest funkcją dodatkową.
