Technika ORTF (często opisywana jako "near-coincident") polega na ustawieniu dwóch mikrofonów tak, aby uzyskać jednocześnie różnice czasowe i poziomowe między kanałami. Dzięki temu scena stereo jest zwykle odbierana jako naturalna, a lokalizacja źródeł w panoramie bywa czytelna.
W standardowej konfiguracji ORTF kluczowym parametrem jest kąt rozwarcia 110° pomiędzy osiami mikrofonów. To właśnie ta wartość jest rozpoznawalnym wyróżnikiem techniki i dlatego odpowiedź "110°" jest poprawna.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "100°" – to wartość bliska, ale nie jest standardem ORTF. W praktyce różnice rzędu 10° mogą już zmienić szerokość obrazu stereo i stabilność środka sceny, więc na egzaminie liczy się parametr normatywnie podawany dla tej techniki.
- "150°" – tak duży kąt sugeruje bardzo szerokie rozstawienie osi, co odbiega od założeń ORTF i może prowadzić do innego charakteru stereofonii (nadmierna szerokość, zmiany mono-kompatybilności).
- "175°" – wartość skrajna, praktycznie "prawie na boki". Nie odpowiada opisom ORTF i w typowych zastosowaniach nie jest kojarzona z tą techniką.
Wskazówka egzaminacyjna: dla ORTF warto zapamiętać "110°" jako parametr charakterystyczny (często w parze z typowym rozstawem kapsuł podawanym w opisach tej techniki). To ułatwia odróżnienie ORTF od X/Y (gdzie kapsuły są współpunktowe) oraz od układów szeroko rozstawionych.
