W pytaniu chodzi o maksymalny roczny poziom wydajności jednostkowej (kWh/m2/rok) instalacji solarnej do przygotowania ciepłej wody użytkowej. Kluczowe jest odróżnienie dwóch wielkości:
- napromienienia rocznego (energia promieniowania docierająca do 1 m2), w Polsce typowo ok. 1000–1100 kWh/m2/rok,
- uzysku/energii użytecznej odebranej przez instalację, który jest tylko częścią napromienienia.
Uzysk kolektora jest ograniczony przez sprawność (dla kolektorów płaskich często rzędu 40–60% w zależności od warunków pracy) oraz straty systemowe (m.in. przesył, magazynowanie, praca pomp, niedoskonała orientacja i kąt, straty cieplne przy wyższych temperaturach).
Dlatego realistyczne "maksymalne" wartości wydajności jednostkowej dla kolektorów płaskich w polskim klimacie mieszczą się zwykle w przedziale około 350–550 kWh/m2/rok. W tym zakresie odpowiedź 400 ÷ 500 kWh/m2/rok jest spójna z typową sprawnością 40–50% po uwzględnieniu strat i jest możliwa przy dobrych warunkach (brak zacienienia, właściwa orientacja, sensowna temperatura pracy, poprawna hydraulika i izolacje).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 100 ÷ 200 kWh/m2/rok – to wartości typowe raczej dla instalacji źle ustawionych, zacienionych, z dużymi stratami lub pracujących poza optymalnym zakresem (np. zbyt wysokie temperatury pracy).
- 700 ÷ 800 kWh/m2/rok – to poziom zbyt wysoki jak na kolektory płaskie w Polsce; wymagałby bardzo wysokiej efektywności i minimalnych strat przez cały rok, co jest nierealne w praktyce.
- 1000 ÷ 1100 kWh/m2/rok – to w przybliżeniu poziom napromienienia, a nie uzysku instalacji; wybór tej opcji wynika zwykle z pomylenia definicji i pominięcia sprawności oraz strat.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się wartość zbliżona do rocznego napromienienia dla Polski, najczęściej jest to pułapka – uzysk kolektora będzie wyraźnie niższy.
