W CSS właściwość font-family przyjmuje listę nazw czcionek rozdzielonych przecinkami. Przeglądarka przechodzi po tej liście od lewej do prawej i wybiera pierwszą dostępną czcionkę. Taki układ to tzw. fallback (zapas), który ma zapewnić przewidywalny wygląd tekstu na różnych urządzeniach.
W deklaracji font-family: 'Verdana', sans-serif pierwszą próbą jest użycie konkretnej czcionki Verdana. Verdana jest znanym krojem bezszeryfowym, czyli literom nie towarzyszą ozdobne zakończenia (szeryfy). Została zaprojektowana z myślą o dobrej czytelności na ekranie, co jest częste w projektach reklamowych online (np. banery, landing page, formularze zapisu).
Jeżeli Verdana nie jest dostępna w systemie użytkownika, przeglądarka wybierze dowolny font z ogólnej rodziny sans-serif. Ta kategoria (generic family) także oznacza czcionkę bezszeryfową, więc niezależnie od dostępności Verdany końcowy efekt nadal należy do typu bezszeryfowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Szeryfowa dotyczy rodziny serif, której tutaj nie podano.
- Monospace oznacza stałą szerokość znaków (jak w edytorach kodu), a w deklaracji nie ma monospace.
- Cursive to kroje imitujące pismo odręczne; również nie występują w podanej liście.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na końcu listy widzisz sans-serif, serif lub inne generic family, to właśnie ta końcówka mówi, do jakiej kategorii ma należeć wygląd tekstu w razie braku konkretnego fontu.
