Plik WAV w typowej postaci dla jakości CD jest zapisem PCM bez kompresji (44,1 kHz, 16 bit, stereo). Taki sygnał ma przepływność około 1411 kb/s, dlatego jego rozmiar jest duży.
Formaty kompresji stratnej (np. MP3, AAC, Ogg Vorbis) zmniejszają rozmiar przez usuwanie informacji mniej istotnych dla słyszenia, wykorzystując zjawiska psychoakustyczne (m.in. maskowanie). W praktyce "akceptowalna jakość" bywa utożsamiana z bitrate rzędu 128–192 kb/s w zastosowaniach konsumenckich.
Jeśli porównamy 1411 kb/s (WAV/PCM) do 128 kb/s, otrzymujemy w przybliżeniu 1411/128 ≈ 11. To oznacza, że rozmiar pliku po kompresji stratnej może być około dziesięciokrotnie mniejszy przy jakości ocenianej jako "akceptowalna". Dla 192 kb/s kompresja jest mniejsza (około 7–8×), ale nadal w tym samym rządzie wielkości.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- "Mniej niż dwukrotny" to typowy poziom dla kompresji bezstratnej (np. FLAC), a nie dla stratnej przy akceptowalnej jakości.
- "Około pięciokrotny" odpowiada raczej wysokim bitrate (np. okolice 320 kb/s), czyli jakości wyższej niż "akceptowalna", bliższej "wysokiej".
- "Ponad dwudziestokrotny" sugeruje bardzo niskie bitrate (rzędu kilkudziesięciu kb/s), co zwykle daje zauważalne artefakty i spadek jakości, trudny do uznania za akceptowalny w typowych zastosowaniach.
W pracy przy nagłośnieniu na scenie warto pamiętać o praktycznej zasadzie: do playbacku i sytuacji krytycznych jakościowo preferuje się WAV/FLAC, a kompresję stratną dobiera się świadomie, uwzględniając kompromis rozmiar–jakość.
