W rozpowszechnianiu dźwięku wyłącznie przez Internet kluczowe są ograniczenia transmisyjne: przepustowość łącza użytkownika, stabilność sieci, czas pobierania oraz ryzyko buforowania podczas odtwarzania. Z tego powodu typowym celem przygotowania materiału jest zmniejszenie rozmiaru pliku lub obniżenie przepływności binarnej (bitrate) przy zachowaniu jakości wystarczającej dla danego zastosowania (np. materiał promocyjny, streaming, podcast).
Odpowiedź "do ograniczenia rozmiaru pliku lub przepływności binarnej" jest poprawna, bo bezpośrednio odnosi się do praktycznego kompromisu jakość–transfer. W praktyce osiąga się to m.in. przez dobór kodeka i ustawień kodera (np. bitrate, tryb VBR/CBR), a nie przez maksymalizowanie parametrów surowego PCM.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym kontekście:
- "do jak największej rozdzielczości bitowej" – większa głębia bitowa zwiększa ilość danych w sygnale PCM i jest uzasadniona raczej na etapie nagrania/obróbki lub archiwizacji, nie jako cel dystrybucji internetowej. Dla publikacji zwykle ważniejszy jest rozsądny bitrate w docelowym kodeku.
- "do jak największej częstotliwości próbkowania" – podniesienie próbkowania także zwiększa strumień danych w zapisie nieskompresowanym. W dystrybucji internetowej często nie przynosi proporcjonalnej korzyści odsłuchowej, a znacząco podnosi wymagania transferu lub utrudnia efektywną kompresję.
- "do użycia sygnału nieskompresowanego" – sygnał nieskompresowany daje duże pliki i wysoką przepływność, co jest niekorzystne dla Internetu. Nieskompresowane formaty mają sens w produkcji i archiwum, natomiast w publikacji online typowo stosuje się kompresję, aby ograniczyć koszty i problemy z odtwarzaniem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się kontekst "Internet/streaming", myśl o ograniczeniach łącza i kompatybilności, a nie o parametrach maksymalnych jak w pracy studyjnej.
