KWALIFIKACJA MOD3 - CZERWIEC 2019 (test 2)

PYTANIE NR 25.
Jakie będzie orientacyjne zużycie tkaniny gładkiej o szerokości 90 cm, z której zakład krawiecki uszyje spodnie damskie o długości 104 cm?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Dla tkaniny o szerokości 90 cm (materiał wąski) przyjmuje się orientacyjnie podwójną długość spodni, bo nogawki układa się jedna za drugą: 2×104 cm = 208 cm. Następnie dolicza się ok. 10% zapasu technologicznego: 208 cm + 20,8 cm ≈ 228,8 cm, co zaokrągla się do 230 cm.

Pełne wyjaśnienie:

W krawiectwie zużycie tkaniny szacuje się nie tylko z długości gotowego wyrobu, ale przede wszystkim z szerokości materiału i sposobu ułożenia elementów wykroju. Przy tkaninie o szerokości 90 cm mamy do czynienia z materiałem wąskim, który zwykle nie pozwala ułożyć dwóch nogawek "obok siebie". W praktyce elementy wykroju dla dwóch nogawek układa się więc wzdłuż materiału kolejno, co daje potrzebę użycia około podwójnej długości.

Krok 1: liczymy podstawę wynikającą z długości spodni: 2 × 104 cm = 208 cm.

Krok 2: doliczamy zapas technologiczny (na szwy, podwinięcia, dopasowanie w pasie oraz drobne elementy typu pasek czy kieszenie). Dla obliczeń orientacyjnych przyjmuje się często około 10% tej podstawy: 208 cm × 10% = 20,8 cm.

Krok 3: sumujemy: 208 cm + 20,8 cm = 228,8 cm, a wynik w praktyce zaokrągla się do wartości wygodnej zakupowo i bezpiecznej, czyli 230 cm.

  • Odpowiedź "115 cm" odpowiadałaby mniej więcej połowie podwójnej długości i wynika z błędu polegającego na przyjęciu zbyt oszczędnego układu kroju dla wąskiego materiału.
  • Odpowiedź "210 cm" jest bliska wartości 2×104 cm, ale pomija zapas 10%, który w pytaniu jest kluczowy dla wyniku orientacyjnego i praktycznego.
  • Odpowiedź "104 cm" to typowy błąd zakotwiczenia: przyjęcie długości gotowych spodni jako zużycia tkaniny, bez uwzględnienia dwóch nogawek i zapasów.

Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: materiał wąski → zwykle 2×długość + zapas, a wynik podawać po zaokrągleniu do pełnych centymetrów (często do "dziesiątek") zgodnie z praktyką zakupową.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Przy tkaninie wąskiej (ok. 90 cm) często przyjmuje się schemat: 2 × długość spodni, bo nogawki układa się kolejno wzdłuż materiału, a następnie dodaje się ok. 10% zapasu na szwy i elementy dodatkowe. Wynik zaokrągla się do wartości praktycznej przy zakupie.
Bo przy wąskiej tkaninie elementy wykroju dwóch nogawek zazwyczaj nie mieszczą się obok siebie. Układa się je więc jedna za drugą wzdłuż tkaniny, co wymusza zużycie zbliżone do 2× długości. Dopiero potem dolicza się zapas na technologię szycia.
Zapas 10% to orientacyjna rezerwa na potrzeby technologiczne i praktyczne: szwy, podwinięcia, dopasowanie, drobne elementy (np. pasek, kieszenie) oraz niewielkie korekty ułożenia wykroju. Dzięki temu wynik lepiej odpowiada realnemu zużyciu w zakładzie krawieckim.
Zwykle wtedy, gdy tkanina jest szersza i pozwala ułożyć elementy wykroju bardziej ekonomicznie (np. część elementów obok siebie). W praktyce zależy to też od rozmiaru i fasonu spodni. W pytaniu szerokość 90 cm traktuje się jako wariant wąski, więc stosuje się 2×długość + zapas.
Najczęstsze pomyłki to: przyjęcie samej długości spodni jako zużycia, pominięcie zapasu technologicznego, zastosowanie reguły dla tkaniny szerokiej do tkaniny wąskiej oraz błędne policzenie 10% (np. dodanie 10 cm zamiast 10%). Warto zawsze rozpisać obliczenia krok po kroku.
Jeśli obliczenie daje wartość z częścią dziesiętną, przy zużyciu tkaniny praktycznie stosuje się zaokrąglenie do wartości wygodnej i bezpiecznej zakupowo (często w górę). Wynika to z tego, że w realnym krojeniu potrzebne są zapasy i margines na ułożenie wykroju, więc nie warto zaniżać wyniku.
Tak. Tkaniny wzorzyste często wymagają dopasowania raportu (np. pasowanie kraty lub pasków), co zwiększa odpady i realne zużycie. W zadaniu podano tkaninę gładką, więc nie trzeba doliczać dodatkowego zapasu na pasowanie wzoru, a wystarcza standardowy zapas technologiczny.
Im szersza tkanina, tym większa szansa na ułożenie części wykroju obok siebie i mniejsze zużycie długości. Przy wąskiej tkaninie elementy częściej układa się w jednym rzędzie wzdłuż materiału, co zwiększa zapotrzebowanie. Dlatego w zadaniach egzaminacyjnych szerokość jest kluczową daną wejściową.
To szybki szacunek potrzebny do planowania zakupu i wstępnej wyceny. Nie uwzględnia wszystkich detali konstrukcyjnych konkretnego fasonu, ale zawiera typowy zapas na szwy i drobne elementy. Dokładne zużycie zależy od rozmiaru, wysokości stanu, szerokości nogawki oraz sposobu krojenia.
Ćwicz rozpoznawanie, czy materiał jest wąski czy szeroki, i dobieraj odpowiedni schemat obliczeń. Zawsze zapisuj: podstawa (np. 2×długość), potem zapas procentowy i na końcu zaokrąglenie. Pomaga też rozwiązywanie wielu krótkich zadań na procenty w kontekście krawiectwa.
info

Statystycznie 53% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty do podstaw konstrukcji i technologii odzieży (działy: planowanie kroju, zużycie materiału)
  • Materiały dydaktyczne szkół branżowych dotyczące kalkulacji zużycia tkanin
  • Ćwiczenia rachunkowe z procentów w kontekście kosztorysowania w krawiectwie

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego