Etykieta odczynnika (zwłaszcza roztworu przygotowanego w laboratorium) ma przede wszystkim zapewnić jednoznaczną identyfikację oraz identyfikowalność jego pochodzenia i czasu przydatności do użycia. Dlatego prawidłowy zestaw informacji obejmuje: nazwę odczynnika, datę przygotowania, osobę odpowiedzialną za przygotowanie oraz datę ważności. W praktyce pozwala to szybko ocenić, czy dany odczynnik można jeszcze stosować oraz do kogo zwrócić się w razie wątpliwości (np. błąd w przygotowaniu, niewłaściwe stężenie, podejrzenie zanieczyszczenia).
Odpowiedź zawierająca jedynie nazwę i datę przygotowania jest niewystarczająca, bo nie daje pełnej identyfikowalności (brak odpowiedzialności) ani nie określa, do kiedy odczynnik zachowuje przydatność (brak terminu ważności). Podobnie wariant z nazwą, datą przygotowania i osobą odpowiedzialną nadal pomija kluczową informację o ograniczeniu czasowym użycia; w laboratoriach wiele roztworów ma określoną trwałość i po jej upływie nie powinny być wykorzystywane w analizie. Odpowiedź "tylko nazwa odczynnika" jest najbardziej ryzykowna: nie zabezpiecza przed użyciem materiału starego, o nieznanym statusie i pochodzeniu, a także utrudnia wyjaśnianie niezgodności w wynikach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy etykiety w laboratorium, myśl o tym, co umożliwia kontrolę procesu: "co to jest", "kto i kiedy zrobił" oraz "do kiedy wolno używać". To minimalny zestaw informacji, który wspiera jakość, bezpieczeństwo i porządek pracy.
