Silniki synchroniczne wyróżniają się tym, że przy poprawnej pracy "trzymają" synchronizm z polem wirującym stojana. W praktyce oznacza to, że ich prędkość obrotowa jest ściśle powiązana z częstotliwością zasilania i liczbą biegunów. Dlatego w klasycznym ujęciu (zasilanie bezpośrednio z sieci o stałej częstotliwości) silnik synchroniczny jest naturalnym wyborem do napędów, w których wymaga się stałej prędkości obrotowej.
Odpowiedź "Do napędu maszyn o stałych obrotach" pasuje do tej cechy: jeżeli częstotliwość zasilania jest stała, to prędkość w stanie synchronizmu nie "pływa" jak w silniku asynchronicznym obciążonym zmianami momentu (tam występuje poślizg). To bywa ważne w procesach technologicznych, w których tempo pracy ma być możliwie niezmienne.
Pozostałe propozycje nie opisują typowej, wyróżniającej własności silnika synchronicznego:
- "Do napędu maszyn o zmiennych obrotach" sugeruje, że zmienność prędkości jest jego podstawową rolą. Zmienną prędkość uzyskuje się zwykle przez zmianę częstotliwości zasilania (np. przekształtnik/falownik) i wtedy wiele typów silników może pracować jako napęd regulowany. Sama konstrukcja synchroniczna nie oznacza jeszcze "z definicji" zmiennych obrotów.
- "Do napędu maszyn o wysokich obrotach" oraz "…o niskich obrotach" odnoszą się do poziomu prędkości, ale ten zależy m.in. od liczby biegunów i sposobu zasilania/sterowania. Nie jest to jednoznaczne "główne" przeznaczenie tylko dla silników synchronicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się silnik synchroniczny i brak informacji o falowniku, zwykle chodzi o jego pracę z prędkością wynikającą z częstotliwości sieci, czyli o napęd o stałych obrotach.
