W przekładni łańcuchowej łańcuch współpracuje z dwoma (lub więcej) kołami łańcuchowymi i przenosi napęd poprzez zazębienie ogniw z zębami kół. Aby łańcuch mógł pracować prawidłowo, nie może być zmuszany do skręcania ani do pracy "bokiem".
To wymaga spełnienia dwóch podstawowych warunków geometrycznych:
- Osie kół są do siebie równoległe – dzięki temu łańcuch biegnie w sposób stabilny, a obciążenia rozkładają się równomiernie.
- Koła są ustawione współpłaszczyznowo (w jednej płaszczyźnie pracy łańcucha) – minimalizuje to znoszenie łańcucha na bok i ryzyko spadania.
Odpowiedź "Osie kół są do siebie prostopadłe." jest błędna, ponieważ taki układ jest typowy raczej dla przekładni stożkowych lub ślimakowych, a nie dla klasycznego napędu łańcuchowego. Przy prostopadłych osiach łańcuch nie mógłby prawidłowo zazębiać się na obu kołach bez dodatkowych elementów zmieniających kierunek (co zmienia charakter układu).
Stwierdzenia "Osie kół leżą w płaszczyźnie poziomej." oraz "Osie kół leżą w płaszczyźnie pionowej." nie opisują relacji między osiami, tylko ich orientację względem otoczenia. Poprawnie zmontowana przekładnia może pracować zarówno poziomo, jak i pionowo (zależnie od konstrukcji maszyny), ale niezależnie od tego osie kół nadal powinny być względem siebie równoległe.
W praktyce montażowej warto pamiętać: jeśli napęd szybko się zużywa, jest głośny, łańcuch "wędruje" po zębatce lub spada, jednym z pierwszych podejrzeń jest błąd osiowania (brak równoległości osi i/lub brak współpłaszczyznowości kół).
