W odmiedziowaniu żużla zawiesinowego w piecu elektrycznym celem jest odzysk miedzi (i metali towarzyszących) uwięzionej w żużlu oraz uzyskanie żużla o obniżonej zawartości Cu. Po załadowaniu żużla do pieca kluczowe są kolejne etapy, które prowadzą do wydzielenia fazy metalicznej i jej oddzielenia od żużla.
Etap "redukcja" oznacza stworzenie warunków, w których tlenki/metale rozproszone w żużlu mogą przechodzić do fazy metalicznej. Sama redukcja nie wystarcza jednak do sprawnego odzysku, bo metal w żużlu często występuje w postaci drobnych, rozproszonych kropli.
Dlatego po redukcji następują zjawiska fizyczne:
- koalescencja – łączenie się drobnych kropli metalu w większe, co ułatwia ich oddzielanie,
- sedymentacja – opadanie cięższej fazy metalicznej przez żużel i gromadzenie się jej w dolnych partiach kąpieli.
Dopiero po zapewnieniu czasu i warunków na koalescencję oraz sedymentację możliwe są właściwe spusty: najpierw spust odmiedziowanego żużla, a następnie spust stopu Cu–Pb–Fe, czyli typowego stopu pośredniego powstającego w takich operacjach odzyskowych.
Odpowiedź zawierająca "miedź blister" jest myląca, ponieważ blister wiąże się z innym zakresem procesu technologicznego i innymi operacjami prowadzącymi do uzyskania tego produktu. Wariant z "przedmuchiwaniem powietrzem wzbogaconym w tlen" oraz "białym matem" przenosi logikę procesów utleniających/konwertorowych (maty) na operację redukcyjno-separacyjną w piecu do odmiedziowania żużla. Z kolei sekwencja "utlenianie siarczków – redukcja gazem ziemnym – odlewanie anod" miesza różne, nieciągłe operacje typowe dla innych etapów ciągu miedziowego i nie odpowiada celowi odzysku Cu z żużla.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na to, czy podane produkty końcowe i spusty są spójne z celem operacji (odzysk z żużla) oraz czy uwzględniono etap rozdziału faz (koalescencja, sedymentacja), który w praktyce decyduje o skuteczności odmiedziowania.
