W praktyce pobierania urobku z otworów wiertniczych kluczowe jest, jaką cechę próbki chcemy zachować. Inne wymagania ma próbka do oceny uziarnienia, inne do oznaczeń wilgotności, a jeszcze inne do badań wymagających zachowania struktury.
Otwarte pojemniki z definicji nie izolują materiału od powietrza. To powoduje, że próbka może:
- dosychać (tracić wilgoć),
- nawilgać (np. przy dużej wilgotności powietrza),
- ulegać dodatkowym przemieszczeniom ziaren i rozluźnieniu.
Z tego powodu otwarte pojemniki nie są właściwe, gdy wymagana jest "naturalna wilgotność" lub "nienaruszona/naturalna struktura", bo te cechy wymagają ograniczenia zmian podczas transportu i przechowywania.
Odpowiedź "Próbki o naturalnym uziarnieniu NU." jest zgodna z logiką doboru opakowania: dla oceny uziarnienia istotne jest przede wszystkim, aby próbka reprezentowała materiał (skład ziarnowy), a otwarty pojemnik nie jest ukierunkowany na zachowanie wilgotności czy struktury.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Próbki o nienaruszonej strukturze NS." – zachowanie struktury wymaga ochrony przed rozluźnieniem i przemieszczeniami, a otwarty pojemnik nie zapewnia takiej stabilizacji.
- "Próbki o naturalnej wilgotności NW." – przy otwartym pojemniku wilgotność może się zmieniać już w krótkim czasie, więc nie gwarantuje się utrzymania wilgotności naturalnej.
- "Próbki o naturalnej strukturze NNS." – podobnie jak wyżej, brak zabezpieczenia w otwartym pojemniku nie sprzyja zachowaniu struktury gruntu w stanie zbliżonym do naturalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze czytaj warunek o sposobie pobrania i przechowywania próbki. To on zwykle decyduje, czy mowa o wilgotności, strukturze, czy uziarnieniu.
