Dobór kruszywa do zastosowań kolejowych (np. na podsypkę) opiera się na parametrach wpływających na trwałość, stateczność i bezpieczeństwo eksploatacji. Z tego powodu w praktyce uwzględnia się trzy podstawowe grupy właściwości: mechaniczne, fizyczne i chemiczne.
"Właściwości mechaniczne" są istotne, ponieważ kruszywo przenosi obciążenia od taboru i jest narażone na zgniatanie oraz ścieranie. Jeśli materiał jest zbyt słaby, szybko się degraduje, co pogarsza geometrię toru i zwiększa potrzeby utrzymaniowe.
"Właściwości fizyczne" opisują m.in. cechy związane z budową ziaren i ich zachowaniem w warunkach pracy: uziarnienie, kształt, gęstość, porowatość czy nasiąkliwość. Te parametry wpływają na klinowanie się ziaren, odwodnienie i podatność na rozluźnianie podsypki.
"Właściwości chemiczne" także są brane pod uwagę, bo zanieczyszczenia lub niepożądane składniki mogą przyspieszać degradację, powodować niekorzystne reakcje albo pogarszać współpracę kruszywa z otoczeniem (np. w środowisku agresywnym). Kontrola chemiczna ogranicza ryzyko dostarczenia materiału niezgodnego jakościowo.
Natomiast "Kolor kruszywa" nie jest typowym kryterium doboru w budowie i utrzymaniu toru, ponieważ ma głównie charakter wizualny i sam w sobie nie opisuje nośności ani odporności na zużycie. Może się zmieniać zależnie od pochodzenia skały, a o przydatności decydują wyniki badań technicznych, nie estetyka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi "NIE jest brana pod uwagę", najpierw wskaż odpowiedzi będące standardowymi grupami parametrów technicznych materiału. Zwykle odpadnie cecha opisowa/estetyczna, która nie determinuje pracy konstrukcji.
