Płaszczyzna strzałkowa (sagittalna) to płaszczyzna przebiegająca z przodu do tyłu, która dzieli ciało na część prawą i lewą. W anatomii funkcjonalnej przyporządkowanie ruchu do płaszczyzny wynika z tego, w jakim kierunku przemieszcza się segment ciała względem pozycji anatomicznej.
Zginanie i prostowanie są klasycznymi ruchami wykonywanymi w płaszczyźnie strzałkowej: zginanie zmniejsza kąt między segmentami (np. zgięcie w stawie łokciowym), a prostowanie ten kąt zwiększa (wyprost). Biomechanicznie takie ruchy zachodzą najczęściej wokół osi poprzecznej (oś ta jest prostopadła do płaszczyzny strzałkowej), co jest dobrą regułą kontrolną na egzaminie.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych płaszczyzn:
- Odwodzenie i przywodzenie to ruchy "na boki" (oddalanie i zbliżanie do linii pośrodkowej), czyli typowo w płaszczyźnie czołowej.
- Rotacja zewnętrzna i wewnętrzna polega na skręcaniu segmentu wokół jego długiej osi, a więc klasycznie rozpatruje się ją w płaszczyźnie poprzecznej.
- Obwodzenie jest ruchem złożonym (kombinacją kilku ruchów w różnych płaszczyznach), więc nie stanowi "czystego" przykładu jednej płaszczyzny; dodatkowo zestawienie go z przywodzeniem miesza pojęcia.
Dla technika masażysty to rozróżnienie ma znaczenie praktyczne: planując masaż i ocenę efektu terapii, często monitoruje się zakres ruchu (ROM) w zgięciu i wyproście (np. kolano, biodro, kręgosłup), czyli właśnie w płaszczyźnie strzałkowej.
