KWALIFIKACJA MED10 - STYCZEŃ 2020

PYTANIE NR 28.
Wskaż ustawienie łopatek i głowy u pacjenta z hiperkifozą.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W hiperkifozie piersiowej typowo obserwuje się zaokrąglenie górnej części pleców z "wysunięciem" obręczy barkowej oraz kompensacyjne wysunięcie głowy do przodu. Dlatego łopatki są bardziej odsunięte od kręgosłupa (protrakcja), a głowa ustawiona anteriornie.

Pełne wyjaśnienie:

Hiperkifoza (najczęściej w odcinku piersiowym) oznacza nadmierne zwiększenie fizjologicznej krzywizny kifotycznej. W obrazie postawy bardzo często współwystępuje tzw. postawa kifotyczna: barki "zamykają się" do przodu, klatka piersiowa jest ustawiona bardziej w zgięciu, a głowa przesuwa się ku przodowi względem tułowia (forward head posture).

Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Łopatki są odsunięte od kręgosłupa, głowa jest wysunięta do przodu"?

  • Łopatki odsunięte od kręgosłupa odpowiadają protrakcjii obręczy barkowej (często widocznej jako "zaokrąglone barki"). W praktyce oznacza to, że przy patrzeniu od tyłu przyśrodkowe brzegi łopatek są zwykle dalej od wyrostków kolczystych niż w postawie skorygowanej.
  • Głowa wysunięta do przodu jest częstą kompensacją ustawienia tułowia w zgięciu: pacjent, chcąc utrzymać pole widzenia i równowagę, przesuwa głowę anteriornie.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:

  • "Łopatki są zbliżone do kręgosłupa, głowa jest wysunięta do przodu" – łączy cechy typowe dla przeciwnego ustawienia łopatek (retrakcja) z wysunięciem głowy. Retrakcja częściej pasuje do aktywnej korekcji postawy lub do sytuacji, gdy pacjent świadomie "ściąga łopatki".
  • "Łopatki są odsunięte od kręgosłupa, głowa jest cofnięta" – cofnięcie głowy (np. "podwójny podbródek" w korekcji) jest elementem autokorekty, a nie typowym ustawieniem w hiperkifozie.
  • "Łopatki są zbliżone do kręgosłupa, głowa jest cofnięta" – opisuje raczej postawę skorygowaną/wyprostowaną niż hiperkifozę.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się hiperkifoza, kojarz zestaw: zaokrąglone plecy + barki do przodu + głowa do przodu. To pomaga szybko wybrać prawidłową kombinację cech.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Hiperkifoza to nadmierne pogłębienie kifozy, najczęściej w odcinku piersiowym kręgosłupa. Zwykle daje obraz "zaokrąglonych pleców", barków przesuniętych do przodu oraz kompensacyjnego wysunięcia głowy. W praktyce masażysty wpływa to na dobór pozycji i technik pracy.
Najczęściej spotyka się protrakcję obręczy barkowej, czyli ustawienie, w którym łopatki są bardziej odsunięte od kręgosłupa (przyśrodkowe brzegi są dalej od wyrostków kolczystych). Towarzyszą temu "zaokrąglone barki" i ograniczenie otwarcia klatki piersiowej.
Gdy górna część tułowia ustawia się w zgięciu, organizm często kompensuje to przesunięciem głowy do przodu, aby utrzymać równowagę i pole widzenia. To mechanizm adaptacyjny, a nie "prawidłowa" postawa. W terapii uczy się cofania głowy (retrakcja).
W protrakcjii barki są "do przodu", a łopatki zwykle leżą szerzej (dalej od kręgosłupa). W retrakcjii barki cofają się, a łopatki zbliżają się do kręgosłupa. Najlepiej oceniać to z tyłu, porównując odległość przyśrodkowych brzegów łopatek od linii kręgosłupa.
Często przeciążone i skrócone bywają struktury przedniej ściany klatki piersiowej oraz okolice szyi przy ustawieniu "głowy do przodu". Z kolei mięśnie międzyłopatkowe mogą być osłabione lub pracować nieefektywnie. W masażu ważne jest równoważenie napięć, a nie tylko "rozmasowanie bólu".
Najczęstszy błąd to odwracanie kierunków: wybór "łopatki zbliżone do kręgosłupa" zamiast "odsunięte", bo kojarzy się napięcie w okolicy międzyłopatkowej. Drugi błąd to traktowanie cofniętej głowy jako cechy wady, gdy zwykle jest to element korekcji postawy.
Nie zawsze. "Odstawanie" łopatek (odstawanie kątów lub brzegów) to osobna cecha, zależna m.in. od kontroli mięśniowej i budowy. W hiperkifozie typowe jest raczej odsunięcie łopatek od kręgosłupa (protrakcja) i barki do przodu, ale stopień może się różnić.
Ocena postawy pomaga dobrać cel zabiegu: np. rozluźnianie nadmiernie napiętych tkanek przednich i praca na górnym odcinku grzbietu, a także edukacja pacjenta w autokorekcji (cofnięcie brody, ustawienie barków). Ułatwia też monitorowanie efektów serii masaży.
W praktyce często sprawdza się pozycja leżenia przodem z odpowiednim ułożeniem głowy oraz ewentualnym podparciem klatki piersiowej, aby nie pogłębiać zgięcia. Dobór zależy od tolerancji pacjenta i celu zabiegu. Kluczowe jest unikanie pozycji nasilających ból i napięcie szyi.
Ucz się parami pojęć (protrakcja–retrakcja, kifoza–lordoza) i łącz je w typowe zestawy kliniczne. Pomaga rysowanie sylwetek z boku i z tyłu oraz opis 2–3 cech dla każdej wady. Na egzaminie czytaj odpowiedzi łącznie: głowa + obręcz barkowa + kręgosłup.
info

Około 63% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że w hiperkifozie piersiowej typowo obserwuje się zaokrąglenie górnej części pleców z "wysunięciem" obręczy barkowej oraz kompensacyjne wysunięcie głowy do przodu.

Materiały:

  • Skrypty z anatomii funkcjonalnej i biomechaniki dla masażystów
  • Materiały z oceny postawy ciała i kinezjologii (protrakcja/retrakcja, ustawienie głowy)
  • Zalecenia i opisy kliniczne typowych wad postawy w fizjoterapii (postawa kifotyczna)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego