W kontroli jakości wyrobów odzieżowych najczęściej jako pierwsze stosuje się metody organoleptyczne, czyli takie, które nie wymagają specjalistycznej aparatury i pozwalają szybko ocenić wyrób na stanowisku kontroli lub w trakcie szycia.
Kontrola wzrokowa polega na oględzinach wyrobu i służy do wykrywania wad widocznych: nierównych lub falujących szwów, braku symetrii elementów, błędów w doszyciu dodatków, zabrudzeń, uszkodzeń powierzchni materiału, różnic kolorystycznych, błędów prasowania czy niezgodności ogólnego wyglądu z wymaganiami. Jest podstawowa, bo większość błędów estetycznych i wykonawczych ujawnia się właśnie w obrazie wyrobu.
Kontrola dotykowa uzupełnia oględziny o ocenę cech, które łatwiej wyczuć niż zobaczyć: zgrubień na łączeniach, twardych miejsc, niewłaściwej miękkości/"ręki" materiału, ukrytych zagnieceń, deformacji, wyczuwalnych wad konstrukcyjnych pod podszewką czy dyskomfortowych krawędzi. W odzieży znaczenie ma nie tylko wygląd, ale i odczucie w kontakcie ze skórą oraz zachowanie materiału w dłoni.
Odpowiedzi zawierające kontrolę smakową są nieadekwatne do branży odzieżowej (nie jest to metoda oceny jakości wyrobów tekstylnych). Kontrola słuchowa również nie stanowi standardowego, głównego sposobu oceny jakości odzieży; ewentualne dźwięki mogą być uboczną obserwacją, ale nie są podstawową metodą odbioru wyrobu. Z tego powodu poprawna jest para metod: oględziny oraz dotyk.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "głównych sposobów" w krawiectwie, najpierw myśl o metodach najczęściej stosowanych w praktyce produkcyjnej bez przyrządów: wzrok i dotyk. Dopiero później rozważa się metody pomiarowe czy testy specjalne, jeśli są wymagane w danej firmie lub dla konkretnego asortymentu.
