Chów zwierząt gospodarskich jest ukierunkowany na uzyskanie produktów i surowców pochodzenia zwierzęcego. W praktyce gospodarskiej cele chowu obejmują różne "kierunki użytkowania" zwierząt, zależnie od gatunku (np. bydło, trzoda, drób, owce) i profilu gospodarstwa.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe" jest poprawna, ponieważ wymienione w pozostałych wariantach przykłady mieszczą się w typowych celach chowu:
- "Pozyskiwanie mleka, mięsa i jaj" – to podstawowe produkty spożywcze, będące głównym celem chowu wielu gatunków (bydło mleczne i mięsne, drób nieśny i rzeźny).
- "Pozyskiwanie skór i futer" – w zależności od gatunku i kierunku użytkowania, celem może być również uzyskanie skór jako surowca oraz futer (np. w produkcjach specjalistycznych).
- "Pozyskiwanie sierści i wełny" – przykładem jest użytkowanie wełniste owiec; sierść lub włosie może być także surowcem ubocznym w określonych warunkach.
Ważne na egzaminie jest rozumienie, że "cele chowu" to nie tylko żywność, ale szerzej: produkty użytkowe uzyskiwane od zwierząt. Typowy błąd polega na zawężaniu pojęcia wyłącznie do produkcji mleka i mięsa, przez co pomija się surowce takie jak wełna czy skóry.
Jednocześnie warto pamiętać o technice rozwiązywania testów: odpowiedź zbiorcza typu "Wszystkie powyższe" bywa prawidłowa, jeśli wszystkie pozostałe opcje są rzeczywiście przykładami celu chowu, a nie opisują czegoś spoza tej kategorii.
