Kosztorys inwestorski to opracowanie przygotowywane po stronie inwestora (zamawiającego) lub na jego zlecenie. Jego zadaniem jest oszacowanie planowanego kosztu robót, co pomaga w przygotowaniu budżetu, planowaniu finansowania i ustaleniu orientacyjnej wartości zamówienia. W praktyce jest to punkt odniesienia do oceny, czy złożone oferty mieszczą się w założeniach inwestora.
Kosztorys ofertowy sporządza wykonawca, aby skalkulować cenę oferty i uzasadnić ją przyjętymi założeniami (np. stawkami, organizacją robót, doborem sprzętu, narzutami). To dokument "sprzedażowy/kalkulacyjny" po stronie wykonawcy, związany z ubieganiem się o realizację zadania.
Dlatego prawidłowe rozróżnienie opiera się na dwóch osiach:
- kto sporządza (inwestor vs wykonawca),
- po co sporządza (planowanie i kontrola budżetu vs wycena i złożenie oferty).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Teza, że jeden kosztorys obejmuje tylko materiały, a drugi tylko robociznę, jest błędna: w kosztorysowaniu typowo uwzględnia się wiele składników (co najmniej materiały, robociznę, pracę sprzętu oraz narzuty), niezależnie od tego, czy dokument jest inwestorski czy ofertowy.
- Stwierdzenie, że kosztorys ofertowy powstaje po zakończeniu projektu/robót, jest nielogiczne: oferta musi być przygotowana przed wyborem wykonawcy i przed realizacją robót.
- Podział na "rzeczywiste" vs "szacunkowe" koszty w tym kontekście wprowadza w błąd. Na etapie przygotowania inwestycji oba kosztorysy są kalkulacjami opartymi na założeniach; różni je przede wszystkim cel i autor, a nie rzekoma "rzeczywistość" kosztów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się role stron procesu (zamawiający/inwestor i wykonawca), często jest to klucz do rozróżnienia rodzaju dokumentu kosztorysowego.
