W terapii zajęciowej diagnoza terapeutyczna ma służyć zrozumieniu, jak pacjent funkcjonuje i jakie ma potrzeby oraz zasoby, aby zaplanować adekwatne cele i działania. Z tego powodu diagnoza nie powinna ograniczać się do jednego obszaru, lecz uwzględniać kilka kluczowych sfer.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe sfery." jest trafna, ponieważ w praktyce terapeuta zajęciowy analizuje co najmniej:
- sferę fizyczną (np. sprawność, ból, wydolność, ograniczenia ruchowe),
- sferę psychiczną (np. nastrój, motywacja, funkcje poznawcze, poziom lęku),
- sferę społeczną (np. role, relacje, wsparcie, uczestnictwo w życiu rodziny i społeczności).
Odpowiedzi typu "Tylko sfera fizyczna pacjenta.", "Tylko sfera psychiczna pacjenta." oraz "Tylko sfera społeczna pacjenta." są niepoprawne, bo sugerują podejście redukcyjne. Wtedy łatwo przeoczyć czynniki, które realnie warunkują efekt terapii: pacjent może mieć dobrą sprawność, ale niską motywację; albo stabilny nastrój, ale bariery w środowisku społecznym; albo wsparcie rodziny, lecz nasilone dolegliwości bólowe. Każde z tych pominięć może skutkować nietrafnym doborem aktywności i celów.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o diagnozę terapeutyczną szukaj sformułowań związanych z całościową oceną funkcjonowania (wielosferowość), a nie z koncentracją na jednym wymiarze. Jednocześnie warto uważać na mechaniczne wybieranie opcji "wszystkie powyższe" — decyzja powinna wynikać z rozumienia, dlaczego diagnoza musi obejmować różne sfery.
