Podanie leku przez skórę (droga przezskórna) może dotyczyć różnych postaci, najczęściej plastrów leczniczych oraz maści lub kremów. Niezależnie od postaci, kluczowym elementem opieki po podaniu jest kontrola reakcji skóry: obserwuje się zaczerwienienie, obrzęk, świąd, pieczenie, pęcherze lub inne objawy sugerujące podrażnienie albo reakcję alergiczną. W praktyce u osoby chorej i niesamodzielnej to właśnie opiekun często jako pierwszy zauważa niepokojące zmiany.
Drugim istotnym działaniem jest zabezpieczenie miejsca aplikacji, rozumiane jako takie postępowanie, by lek utrzymał się na skórze i nie został przypadkowo starty (np. podczas ubierania, mycia, przemieszczania pacjenta). W zależności od sytuacji może to oznaczać dodatkowe osłonięcie lub zabezpieczenie okolicy. W przypadku plastrów przezskórnych typowo sprawdza się też, czy plaster dobrze przylega do czystej i suchej skóry.
Odpowiedź "Sprawdzenie reakcji skóry na lek, zaklejenie miejsca aplikacji plastrami" obejmuje oba te priorytety: monitorowanie odczynu miejscowego oraz zabezpieczenie okolicy. Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo akcentują czynności niebędące uniwersalnym priorytetem po każdym podaniu przezskórnym lub wprowadzają niejednoznaczność: "usunięcie resztek leku" może dotyczyć raczej porządkowania po aplikacji maści, a nie kluczowej kontroli bezpieczeństwa; odpowiedzi różniące się wyłącznie kolejnością nie wnoszą merytorycznie odrębnej treści i mogą skłaniać do zgadywania.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o czynności "po podaniu" zwykle najważniejsze są działania związane z bezpieczeństwem (obserwacja działań niepożądanych) i utrzymaniem skuteczności (zabezpieczenie miejsca aplikacji), a dopiero potem czynności porządkowe.
