Białko w dawce pokarmowej jest głównym źródłem aminokwasów, czyli "cegiełek" potrzebnych do syntezy białek ustrojowych (mięśni, narządów, enzymów, hormonów i elementów układu odpornościowego). Jeżeli w żywieniu zwierząt gospodarskich występuje niedostateczna zawartość białka (lub nieprawidłowy skład aminokwasowy), organizm ma ograniczoną możliwość budowy i odnawiania tkanek.
Dlatego odpowiedź "Może prowadzić do spowolnienia wzrostu i rozwoju." jest właściwa: u młodych zwierząt typowym efektem deficytu białka są słabsze przyrosty, gorsze wykorzystanie paszy oraz wolniejsze tempo rozwoju. W praktyce hodowlanej może to oznaczać wydłużenie okresu odchowu lub tuczu i pogorszenie wyników produkcyjnych.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Może prowadzić do nadmiernego przyrostu masy ciała." – nadmierne tycie częściej wiąże się z nadmiarem energii w dawce (np. zbyt dużo pasz treściwych) w stosunku do potrzeb, a nie z niedoborem białka. Deficyt białka zwykle ogranicza budowę tkanek, a nie ją nasila.
- "Może prowadzić do nadmiaru białka." – jest to wewnętrznie sprzeczne: niedobór nie skutkuje nadmiarem tego samego składnika. Można co najwyżej mówić o przesunięciu proporcji innych składników, ale nie o "nadmiarze białka" wynikającym z jego braku.
- "Nie ma żadnych negatywnych skutków." – niedobory podstawowych składników pokarmowych (w tym białka) mają konsekwencje biologiczne; brak skutków byłby możliwy jedynie przy braku niedoboru.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o skutki niedoborów myśl o funkcji składnika. Białko → budowa i regeneracja tkanek, więc jego brak najszybciej odbija się na wzroście, rozwoju i wynikach produkcyjnych.
