Pomiar rezystancji izolacji uzwojeń silnika wykonuje się megomierzem (miernikiem rezystancji izolacji), który podaje na badany obiekt napięcie stałe (DC) o ustalonej wartości. Dobór tego napięcia nie jest równy napięciu znamionowemu silnika – jest to napięcie pomiarowe przyjęte w metodyce, tak aby wynik był miarodajny i porównywalny.
Dla silników niskiego napięcia o napięciu znamionowym rzędu 230/400 V powszechnie przyjmuje się napięcie probiercze 500 V. Taki poziom pozwala "uwidocznić" pogorszenie izolacji (zawilgocenie, zabrudzenia, mikrouszkodzenia), a jednocześnie jest typowy dla tej klasy urządzeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 230 V – to napięcie kojarzące się z zasilaniem jednofazowym, ale jako napięcie pomiarowe megomierza zwykle bywa zbyt niskie, przez co pomiar może być mniej czuły i mniej porównywalny.
- 1000 V – częściej dobierane dla obiektów o wyższych napięciach znamionowych lub zgodnie z innymi procedurami; dla typowego silnika 230/400 V jest to zazwyczaj poziom niepotrzebnie wysoki w standardowej diagnostyce.
- 2500 V – to napięcie z zakresu badań dla znacznie wyższych poziomów napięć lub innych prób; dla uzwojeń silnika niskonapięciowego byłoby zwykle nieadekwatne w rutynowym pomiarze rezystancji izolacji.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zasadę: dla typowych maszyn/urządzeń do 500 V najczęściej spotkasz pomiar rezystancji izolacji przy 500 V DC. Zanim zmierzysz, odłącz silnik od zasilania, rozładuj po pomiarze i zadbaj o bezpieczeństwo pracy.
