Prawidłowe postępowanie w pracy opiekuńczo-wspierającej opiera się na poszanowaniu autonomii i wzmacnianiu zasobów osoby podopiecznej. Dlatego właściwe jest: wspieranie podopiecznego w wyborze i uczestnictwie w aktywnościach społecznych, które go interesują. Taka strategia zwiększa poczucie sprawczości ("mam wybór"), ułatwia budowanie motywacji wewnętrznej i pozwala dopasować formę kontaktu do możliwości oraz preferencji.
Odpowiedź "Zmuszenie podopiecznego do uczestnictwa w spotkaniach towarzyskich" jest nieprawidłowa, ponieważ przymus narusza podmiotowość, zwykle nasila opór i może pogorszyć relację z opiekunem. W efekcie osoba może jeszcze bardziej unikać kontaktów oraz kojarzyć aktywizację z presją.
Odpowiedź "Zignorowanie sytuacji, uznając, że to normalne zachowanie dla osób starszych" jest błędna, bo wycofanie społeczne nie powinno być automatycznie normalizowane. Może wynikać z lęku, obniżonego nastroju, bólu, problemów sensorycznych lub trudnych doświadczeń. Brak reakcji oznacza utratę okazji do wsparcia i profilaktyki samotności.
Odpowiedź "Wykluczenie podopiecznego z wszelkich aktywności społecznych" jest nieprawidłowa, gdyż pogłębia izolację i odbiera szansę na utrzymanie funkcji społecznych. W praktyce opiekun powinien działać stopniowo: proponować kilka opcji, zaczynać od krótkich i bezpiecznych form kontaktu oraz omawiać z podopiecznym obawy i bariery.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się wsparcie, wybór i dopasowanie do zainteresowań, a w innych przymus lub zaniechanie, właściwa jest zwykle opcja wspierająca i wzmacniająca samodzielność.
