Przy tyczeniu obrysu budynku na gruncie (np. pod wykonanie wykopu) kluczowe jest, aby oprzeć przeniesienie projektu w teren na punktach o jednoznacznie określonym położeniu oraz możliwie stabilnych i możliwych do odtworzenia. Tylko wtedy można zapewnić wymaganą dokładność tyczenia oraz możliwość kontroli i ewentualnego ponowienia czynności.
Odpowiedź "załamania użytków" jest właściwa jako wskazanie, czego nie należy używać jako podstawy tyczenia. Załamania użytków odnoszą się do przebiegu granic użytków (elementów opisu powierzchni w ewidencji/obrazie terenu). W praktyce ich położenie bywa trudne do jednoznacznego odtworzenia w terenie, a sam element nie jest typowym, stabilizowanym punktem odniesienia do prac realizacyjnych.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi kandydatami na bazę tyczenia, ponieważ dotyczą punktów, które mogą mieć określone współrzędne i są wykorzystywane jako odniesienie pomiarowe:
- "punkty graniczne działki" – mogą stanowić odniesienie przy sytuowaniu obiektu względem granic nieruchomości, o ile ich położenie jest prawidłowo ustalone i możliwe do wykorzystania w danej pracy.
- "osnowa pomiarowa" – jest tworzona i wykorzystywana właśnie po to, aby zapewnić wiarygodne punkty odniesienia do pomiarów i tyczenia na obszarze robót.
- "osnowa poligonowa" – jest jednym z rodzajów osnowy, który może dostarczać punktów o znanych współrzędnych, przydatnych do realizacji tyczenia i późniejszej kontroli.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowo "nie można" i od razu odrzucać odpowiedzi, które opisują osnowy lub punkty graniczne, bo są one naturalnymi punktami odniesienia. Elementy takie jak załamania użytków traktuj jako informację opisową/topograficzną, a nie jako bazę pomiarową do tyczenia obiektu.
