W merchandisingu przyjmuje się, że półka na wysokości oczu klienta jest jedną z najbardziej "sprzedających" stref, bo towar jest tam najszybciej zauważany i najłatwiej dostępny. Dlatego w praktyce handlowej miejsce to rezerwuje się na produkty, które sklep chce szczególnie promować lub które mają dla sklepu większą wartość biznesową (np. wyższą marżę, strategiczny produkt marki własnej, nowość objętą akcją).
W tym zadaniu jedyną informacją różnicującą produkty jest marża, więc naturalnym kryterium ekspozycji staje się wybór produktu o najwyższej marży. Z tabeli wynika, że:
- Produkt A: 20%
- Produkt B: 15%
- Produkt C: 25%
- Produkt D: 10%
Poprawna odpowiedź: Produkt C, bo ma najwyższą marżę (25%), a to odpowiada typowej zasadzie: lepsza ekspozycja dla produktów bardziej opłacalnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w logice tego pytania?
- Produkt A (20%) – wysoka, ale nie najwyższa marża; jeśli kryterium to marża, A przegrywa z C.
- Produkt B (15%) – średnia marża; częściej trafiłby do strefy mniej premium niż "na wysokości oczu".
- Produkt D (10%) – najniższa marża; zwykle nie jest pierwszym kandydatem do najlepszego miejsca na półce, jeśli celem jest maksymalizacja zysku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści podano jedną mierzalną cechę (tu: marża) i pytanie dotyczy decyzji ekspozycyjnej, zwykle chodzi o zastosowanie tej cechy jako kryterium wyboru. W realnym sklepie decyzję mogą zmieniać też rotacja, promocje, umowy z dostawcą czy polityka kategorii.
