Pytanie dotyczy tego, jaka odmiana buraka najlepiej nadaje się jako surowiec dla przemysłu cukrowniczego. W praktyce cukrownie są zainteresowane przede wszystkim tym, aby z jednostki masy korzeni uzyskać możliwie dużo sacharozy (cukru), czyli aby buraki miały wysoką zawartość cukru w korzeniu. Współczesne odmiany buraka cukrowego często mieszczą się w zakresie ok. 18–20% sacharozy, a odmiany wysokocukrowe mogą osiągać ok. 19–21% (w sprzyjających warunkach nawet wyżej).
Dlaczego odpowiedź "o drobnych korzeniach i zawartości cukru od 19% do 21%" jest poprawna?
Zakres 19–21% odpowiada odmianom wysokocukrowym, które są szczególnie pożądane w przemyśle. Dodatkowo opis "drobnych korzeni" można rozumieć jako pożądaną cechę morfologiczną: mniej rozbudowane korzenie boczne, gładszy, stożkowaty korzeń, łatwiejsze oczyszczanie i mniejsze straty przerobowe podczas ekstrakcji cukru.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "o wysokich plonach i zawartości suchej masy od 9% do 12%" – to zaniżona wartość suchej masy jak na buraka cukrowego i w dodatku nie mówi wprost o sacharozie. W ocenie technologicznej kluczowy jest cukier, a nie sama sucha masa.
- "o średnich korzeniach i zawartości cukru od 12% do 14%" – taki poziom cukru jest zbyt niski jak na surowiec optymalny dla cukrowni; oznaczałby mniejszą wydajność cukru z tony korzeni.
- "o wysokich plonach i zawartości suchej masy od 14% do 16%" – ponownie wskaźnik dotyczy suchej masy, a nie cukru. Wysoki plon bez odpowiedniej zawartości sacharozy nie gwarantuje najlepszej przydatności do produkcji cukru.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "sucha masa", a pytanie jest o przemysł cukrowniczy, łatwo o błąd. Zwracaj uwagę, czy parametr dotyczy bezpośrednio zawartości cukru (sacharozy), bo to ona jest podstawowym kryterium opłacalności przerobu.
