Stwierdzenie "Język migowy to pełnoprawny język z własną gramatyką i strukturą" jest prawdziwe, ponieważ języki migowe są naturalnymi językami, które rozwijają się w społecznościach osób Głuchych. Mają reguły tworzenia wypowiedzi (gramatykę), zasób znaków (słownictwo) oraz sposoby wyrażania relacji między elementami zdania. W praktyce oznacza to, że komunikat w języku migowym nie jest prostym "pokazaniem" słów z języka polskiego, ale samodzielnym systemem językowym.
Fałszywe jest przekonanie, że "język migowy jest uniwersalny i taki sam we wszystkich krajach". W rzeczywistości istnieją różne języki migowe używane lokalnie, tak jak istnieją różne języki foniczne. Można spotkać pewne gesty lub znaki zrozumiałe międzynarodowo, ale nie zastępują one pełnego języka.
Nieprawdziwe jest także stwierdzenie "język migowy polega tylko na ruchach dłoni". W językach migowych istotne są elementy pozamanualne: mimika, ruch głowy, tułowia, kierunek spojrzenia, tempo i wykorzystanie przestrzeni przed ciałem. Te elementy mogą zmieniać znaczenie wypowiedzi podobnie jak intonacja i akcent w mowie.
Niepoprawne jest również zdanie "język migowy jest prosty do nauczenia i nie wymaga praktyki". Nauka dowolnego języka wymaga czasu, ekspozycji i ćwiczeń, a w języku migowym dodatkowo kluczowa jest płynność w percepcji wzrokowej i koordynacji ruchowej. W kontekście pracy terapeuty zajęciowego praktyczna wskazówka brzmi: ustal z pacjentem preferowany sposób komunikacji i w razie potrzeby korzystaj ze wsparcia tłumacza oraz materiałów wizualnych.
