W druku wielobarwnym (np. CMYK) jednym z podstawowych sposobów oceny jakości jest kontrola stabilności nafarbienia, czyli tego, czy każda składowa barwna jest drukowana powtarzalnie. Do tego służy pomiar gęstości optycznej – parametru opisującego, ile światła pochłania zadrukowana powierzchnia. Pomiar wykonuje się densytometrem (najczęściej odbiciowym) na apli, czyli polu pełnego, jednolitego zadruku bez rastrowania. Takie pola są elementem listwy/pól kontrolnych drukowanych razem z pracą.
Odpowiedź "gęstości optycznej apli" jest poprawna, bo to właśnie apla (pełny zadruk) daje warunki do miarodajnego pomiaru i szybkiej oceny, czy ilość nanoszonej farby/toneru nie odbiega od przyjętych ustawień. Zbyt niska gęstość zwykle oznacza zbyt słabe krycie i "wyblakłą" barwę, a zbyt wysoka może skutkować ściemnieniem, utratą detali lub niepożądanym przesyceniem.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują typowego kryterium tej oceny:
- "anizotropii zadrukowanego papieru" – anizotropia jest cechą materiału (podłoża), związaną m.in. z kierunkiem włókien, a nie metodą oceny jakości wielobarwnego zadruku.
- "drukowności odbitki na awersie i rewersie wydruku" – to nie jest standardowy parametr kontroli jakości wielobarwnego druku; dodatkowo sformułowanie jest nieprecyzyjne i miesza pojęcia dotyczące podłoża i procesu.
- "pasowania kolorów odbitki na awersie i rewersie wydruku" – pasowanie (rejestr) dotyczy zgodności położenia separacji/barw, ale pytanie wskazuje na ogólną ocenę jakości wielobarwnego druku, gdzie podstawowym, szybkim pomiarem jest densytometria na aplach.
Na egzaminie warto zapamiętać: gęstość optyczną mierzy się na polach pełnych, a nie na rastrze, bo raster wprowadza dodatkowe czynniki i może zafałszować wynik.
