W psychoakustyce rozróżnia się bodziec fizyczny (np. parametry fali akustycznej) oraz wrażenie słuchowe (to, co opisuje pacjent: "cicho", "głośno", "za ostro", "komfortowo"). Prawo Stevensa jest klasycznym prawem psychofizyki, które mówi, że siła wrażenia jest opisywana zależnością potęgową od siły bodźca. W kontekście głośności oznacza to, że odczuwana głośność zmienia się nieliniowo wraz ze wzrostem bodźca, a nie "proporcjonalnie 1:1".
Odpowiedź "potęgową funkcją intensywności" jest zgodna z ideą prawa potęgowego: intensywność (wielkość fizyczna związana z energią fali) jest typowym przykładem bodźca, a głośność jest odpowiadającym mu wrażeniem. Taki opis jest użyteczny praktycznie, bo tłumaczy, dlaczego niewielkie zmiany poziomu sygnału mogą być odbierane jako znaczące lub dlaczego przy dużych poziomach bodźca dalsze zwiększanie sygnału nie zawsze daje "taki sam przyrost" odczuwanej głośności.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z powodów pojęciowych:
- "liniową funkcją częstotliwości" – częstotliwość wiąże się przede wszystkim z wysokością dźwięku (pitch), a nie opisuje wprost relacji bodziec–głośność w prawie Stevensa; dodatkowo relacja liniowa jest sprzeczna z charakterem prawa potęgowego.
- "liniową funkcją ciśnienia" – ciśnienie akustyczne jest ważną wielkością pomiarową, ale prawo Stevensa nie sprowadza się do prostej liniowości; kluczowe jest to, że zależność wrażeń od bodźców jest nieliniowa.
- "potęgową funkcją częstotliwości" – zawiera słowo "potęgowa", co bywa mylące, ale odnosi niewłaściwą wielkość fizyczną (częstotliwość) do wrażenia głośności. Prawo dotyczy siły bodźca z perspektywy "ile energii/siły bodźca dociera", a nie tego, jak często fala drga.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada "prawo Stevensa", szukaj odpowiedzi z relacją potęgową między bodźcem a wrażeniem. Następnie sprawdź, czy zestawiono właściwy bodziec (związany z poziomem/energią sygnału) z właściwym wrażeniem (głośność).
