Krzywe izofoniczne, nazywane też krzywymi jednakowej głośności, opisują zależność między częstotliwością tonu a takim poziomem ciśnienia akustycznego (dB SPL), który daje to samo wrażenie głośności jak ton odniesienia.
W praktyce badawczej (psychoakustyce) procedura polega na tym, że:
- ustala się ton wzorcowy o z góry przyjętej częstotliwości,
- dla różnych częstotliwości tonu badanego dobiera się jego poziom (SPL) tak, aby był odczuwany jako równie głośny jak wzorzec,
- punkty te łączy się w kontury (krzywe) odpowiadające stałemu poziomowi głośności.
Kluczowe jest więc, jaka jest częstotliwość wzorca. Za standardowy ton odniesienia przyjmuje się 1 000 Hz. To właśnie dlatego poziom głośności w fonach jest powiązany z porównaniem do tonu 1 kHz: np. 40 fon oznacza głośność równą tonowi 1 kHz o odpowiednim poziomie odniesienia (w dB SPL) dla danej procedury pomiarowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "1 500 Hz" oraz "2 000 Hz" mogą wydawać się intuicyjne (częstotliwości istotne w słyszeniu mowy), ale nie są standardowym punktem odniesienia dla definicji konturów jednakowej głośności.
- "250 Hz" to częstotliwość niska, często używana w audiometrii, jednak wybór jej jako wzorca zaburzałby porównywalność wyników i nie odpowiada przyjętemu standardowi odniesienia.
Dla protetyka słuchu zrozumienie izofon pomaga interpretować, dlaczego pacjent może oceniać dźwięki o różnych częstotliwościach jako różnie głośne mimo podobnych wartości SPL, oraz dlaczego regulacje wzmocnienia w aparacie słuchowym muszą uwzględniać charakterystykę częstotliwościową słyszenia.
