W indywidualnym planie opieki dla osoby starszej niewidomej kluczowe są działania, które bezpośrednio kompensują ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu i zwiększają bezpieczeństwo. Dlatego poprawne jest: "Organizacja pomocy w codziennych czynnościach". Niewidomość może utrudniać wykonywanie czynności dnia codziennego (ADL) oraz orientację w otoczeniu, a opiekunka środowiskowa w praktyce planuje i koordynuje wsparcie w tych obszarach, dbając o zachowanie możliwie dużej samodzielności podopiecznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej właściwe w tym ujęciu?
- "Organizacja zajęć z języka obcego" – może być wartościową aktywnością, ale nie stanowi podstawowego działania opiekuńczego wynikającego z niewidomości. W planie opieki priorytetem są potrzeby funkcjonalne i bezpieczeństwo, a nie zajęcia hobbystyczne.
- "Organizacja treningów siłowych" – aktywność fizyczna bywa zalecana seniorom, jednak jej planowanie i prowadzenie wymaga dopasowania do stanu zdrowia oraz kompetencji (często rola fizjoterapeuty/trenera). Nie jest to typowe, pierwszoplanowe zadanie opiekunki środowiskowej w kontekście samej niewidomości.
- "Organizacja zajęć stymulujących pamięć" – trening funkcji poznawczych może wspierać seniora, ale nie jest specyficzną odpowiedzią na niewidomość. Dodatkowo w planie opieki trzeba najpierw zabezpieczyć podstawowe potrzeby i ryzyka (upadki, trudności w samoobsłudze), a dopiero potem rozważać działania uzupełniające.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy planu opieki, szukaj odpowiedzi, która łączy się z codziennym funkcjonowaniem, bezpieczeństwem i zakresem obowiązków opiekunki środowiskowej. Aktywizacja (język, trening, ćwiczenia pamięci) bywa dodatkiem, ale nie zastępuje wsparcia w podstawowych czynnościach.
